BeatBreaker จังหวะแห่งความฝัน ตอน1

เสียงดนตรีดังก้องจาก Walkman ตัวเก่าๆ

เพลงเปิด

"เคน" ยืนอยู่บนรถไฟฟ้าสายหนึ่งในกรุงเทพ... เสียงประกาศดังขึ้นเป็นระยะๆ
ตามสถานีรายทางที่เขาผ่าน...จุดมุ่งหมายของเขาคือ โรงเรียน...

"ฟู่" เสียงเขาเป่าลมออกจากปากหลังจากออกมาพ้นเขตสถานี.."นี่ขนาดรถไฟฟ้านะนี่..."
....แล้วเขาก็ออกเดิน...
...ป้ายโรงเรียนสะท้อนแสงแดด...กลิ่มจางๆ ของสนามหญ้า ...

"คนเยอะเหมือนกันนะ.." เขาพูดพลางเดินเข้าไปในโรงเรียน...

แสงแดดอันร้อนแรงวันนี้ จะทำให้เคนได้พบกับอะไรอีกบ้าง.....

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

"เอ้า ...เงียบกันได้แล้ว....." เสียงอาจารย์ที่ปรึกษาดังมาจากประตูห้อง...

"ชิ...น่าเบื่อ ขึ้นม. 5 ก็เจอ อ. ดุๆ อีกแล้วเหรอฟระเนี่ย... อยากได้อาจารย์ที่ปรึกษา
สวยมั่งจัง อิอิ กึ๋ยๆ "
...." อ. เค้าก็สอนดี ให้คะแนนไม่โหดด้วยนะ นายยู"...เสียงเล็กๆ ดังมาจากที่นี่งด้านหลัง

" แล้วไง ยัยปอ...ชั้นชอบแบบอ. พยาบาลแสนสวยน่ารักคนนั้นมากกว่าเฟร้ย..."
ยู... เด็กหนุ่ม ชั้น ม. 5/2 ห้องวิทย์..พูดขึ้นอย่างเซ็งๆ
"อ๋อ อ. ...คนที่เค้ามีแฟนเป็น อ. พละน่ะนะ อิอิ"... ปอ นร.สาวชั้น ม. 5/2 เช่นกัน
แซวยูอย่างสนุกสนาน...
ยูทำหน้าเซ็งๆ "นั่นดิ ไปชอบพวกหุ่นนักกล้ามงั้นได้ไงฟร้า....ต้องนี่".
..พูดพลางโชว์กล้าม
"กล้ามรึก้างยะ ยู ฮ่าๆๆๆ" ปอหัวเราะชอบใจ...

"นี่ .."

สองคนนี่ไม่ได้ฟังที่ครูพูดใช่มั้ยเนี่ย... นี่ อัครวิทย์ เค้าจะมาเรียนกะเรานะ
นั่งข้างเธอด้วย นายยุทธพงศ์ ...!!.." อ. ที่ปรึกษาเดินมาพร้อมกะเคน

"หวัดดีคับ เคนครับ"...

..ยูทำหน้าไม่พอใจที่โดน อ. ดุ เขาจึงรอให้อ. เดินไปซักหน่อยค่อยพูดกับเคน..."
ดี เรียกว่า ยู ก็ได้อ้ะ.."
"หวัดดีจ้า...." เสียงเล็กๆ ดังมาจากข้างหลังอีกละ...

"เราปอนะ..อย่าไปฟังตายูมันมากนะ มันเป็นพวกเพ้อเจ้อน่ะ อิอิ "
"เลิกพูดถึงคนอื่นเค้าผิดๆ ซะที เธอน่ะ...ว่าแต่นาย ..ชื่อเคนใช่มะ เดี๋ยวกลางวัน
ไปกินข้าวกัน แล้วชั้นจะพาไปทัวร์โรงเรียนเอง..."

"....ยุทธพงศ์....เงียบก่อนได้ไหม...." เสียงอ. ที่ปรึกษาดังมาจากหน้าห้อง...

"เดี๋ยวบ่ายนี้เราไม่มีเรียนกันนะ..จะปล่อยให้นักเรียนแยกไปเข้าชมรมตามที่ชอบนะ...
ก็ขอให้ไปกันอย่างเป็นระเบียบนะคะ.เดี๋ยวครูไปก่อนนะ พรุ่งนี้เจอกันใหม่..."

...เสียงทำความเคารพดังขึ้น....แล้ว อ. ก็ออกจากห้องไป ...

"นายทำไมมาเข้าตอนม. 5 อ่ะ เมื่อก่อนเรียนที่ไหนเหรอ" ปอถามเคน
"ก็..เมื่อก่อนเรียนที่ญี่ปุ่นน่ะครับ"...เคนตอบอย่างเศร้าๆ ..."พอคุณแม่เสีย
คุณพ่อก็พาผมกลับเมืองไทย..."

....."ขอโทษนะ..เราไม่ได้ตั้งใจ.." ปอตอบเสียงอ่อย...
"ไม่เป็นไรฮะ...เรื่องมันก็นานมาแล้วฮะ"
"พูดไทยคล่องปรื๋อเลยนะนายนี่..." ยูพูด

"อยู่บ้านก็พูดภาษาไทยฮะ " เคนตอบ
"แล้วภาษาญี่ปุ่นล่ะ" ปอถามต่อด้วยความสนใจ..
" ฮะ" เคนพยักหน้าเป็นเชิงตอบรับ
"ดีเลยล่ะ....เรามีเรื่องอะไรที่เราไม่รู้เยอะแยะเลย ที่เป็นภาษาญี่ปุ่น แล้วไว้จะเอา
มาให้แปลให้นะ.." ปอพูดอย่างตื่นเต้น
เคนพยักหน้า .."ได้เลยครับ ตามสบายเลย"

"นี่ๆ อาจารย์มาแล้ว พอก่อน ทั้งสองคนอ่ะ..." ยูทักตัดบท...

เสียงหัวหน้าห้องดังขึ้น..."นักเรียน..เคารพ...."

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

โรงอาหาร...ตอนเที่ยง..

" เฮ้...บ่ายนี้เค้ามีเข้าชมรมกันน่ะ นายจะไปไหนอ่ะ ยู" เสียงปอถาม...

" แม้ๆๆๆๆ อย่างชั้นนะยัยปอ ต้องชมรมบาสอยู่แล้วเฟ้ย......" ยูพูดพลางเคี้ยวข้าวตุ้ยๆ

"อืม..อย่างนายก็มีดีแค่บาสอ่ะนะ ยู" ปอพูด "ถ้าไปเข้าชมรมที่เค้าใช้สมองแบบ
ชมรมหมากรุก เค้าคงเตะกระเด็นออกมาอ่ะ"... ปอทำเสียงเหยียดหยามอย่างที่สุด

"แล้วไงฟระ...ปีที่แล้วไปเข้าชมรมมอเตอร์ไซค์ โดนใช้ซ่อมมอไซค์ทั้งปี ไม่เอาแล้วเว้ย"
..ยูแค่นเสียงด้วยความหงุดหงิด ข้าวผัดหมูกระเด็นลอดไรฟัน...

"อ่า..." เคนปราม " ทั้งสองคนกินข้าวเถอะครับ...."

"แล้วนายอ่ะ เคน..." ยูพูด "จะเข้าชมรมไหนป่ะ... " ข้าวผัดหมูคำต่อไปลำเลียงสู่
ปากเขาหลังพูดจบ

" ยังไม่รู้เลยครับ..." เคนมองเหม่อ... " ขอดูไปเรื่อยๆ แล้วกันนะ..."

" ได้เลย งั้นเดี๋ยวชั้นพาไปเองง่ะ แล้วเธอล่ะยัยปอ.." ข้าวผัดหมู เหลือสองสามคำ
ยูตักมันเข้าปาก....

ปอตอบด้วยความภูมิใจ "ผู้หญิงเรียบร้อยๆ อย่างชั้นน่ะ ชมรมคหกรรมอยู่แล้วย่ะ..."

"อ๋อ แม่ครัวอ่ะนะ.." ข้าวผัดหมูหมดแล้ว... ยูพูดจบแล้วก็กระดกชาเย็นอึ๊กๆๆๆ

"นายยู...การทำอาหารเป็นเสนห์ของผู้หญิงนะยะ.." ปอค้อนขวับ

" หุหุหุ แม่ครัว อิอิ "...

" นายยู !!! " ปอโมโห

"เอ่อ..." เคนทำอะไรไม่ถูก ..." ทั้งสองคน.....เอาเป็นว่าเรา ค่อยๆ เดินดูไปทีละชมรม
ดีไหมครับ"

" เดี๋ยวเราไปด้วยนะเคน ... เดี๋ยวเดินไปเรื่อยๆ จนกว่าจะถึงห้องชมรมคหกรรมน่ะ..."
ปอเสนอตัว

" ไม่ต้องก็ได้นะ ยัยหัวปลาหมึก..." ยูเบรก .." ขีนไปกะเธอมีหวังเคนโดนจับไปนั่งเป็น
ลูกมือเธอต้มไข่แหงๆ อะ ลูกผู้ชายอย่างเรา ต้องดนตรี กีฬาเฟ้ย....."

" กีฬาอะไรยะ...แขนลีบแบบนั้น.."

"...ยัยปอ... " ยูแว้ก
" ... วันแรกในโรงเรียน ทำไมเราต้องเจอสองคนนี้ด้วยฟระ..." เคนนึก... "แต่ไม่เป็นไร
ยังไงพวกเขาก็ดูจริงใจดีอ่ะ..คงพึ่งพาได้ล่ะนะ"

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

แล้วพวกเขาก็เดินไป ตามตึกเรียน ห้องแต่ละห้องก็จะถูกจัดเป็นห้องสำหรับรับสมัครสมาชิกชมรม...นักเรียนทุกคนต่างพากันเดินหาชมรมที่ตัวเองถูกใจ ....

" นายสนใจอะไรเป็นพิเศษป่าวอ่ะ เคน" ยูถามขณะที่เดินทัวร์ไปตามห้องต่างๆ...
" ไม่รู้สินะ ทั่วๆ ไปอ่ะ เมืองไทยเค้าฮิตอะไรกันบ้างล่ะ"
" เอ....ตอนนี้เหรอ....ไม่รู้จิ เกมออนไลน์มั้ง..."

"แล้วยูเล่นกะเค้ารึเปล่า " เคนถาม

"ป๊าว ชั้นไม่มีเวลากะเค้าร้อก..."
"เอาเวลาไปซ่อมมอไซค์เหรอค๊า......" ปอแซว...

"เงียบไปเลยยัยปอ..."

" น้องๆ เชิญทางนี้หน่อยครับ...." รุ่นพี่คนนึงปราดเข้ามาใกล้ๆ พวกเขาทั้งสาม
.สนใจจะเข้าชมรมพี่ไหมเอ่ย..."
ยูชักสนใจ "ชมรมอะไรครับพี่"

"ชมรม วิจัยสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำครับน้อง..."
"ง่ะ" ...ปอ เคน และยู...ทำหน้าประหลาดเหมือนกินกบไปแปดตัว.....
"น้องๆ คงไม่รู้ว่า สัตว์พวกนี้มีความลับซ่อนอยู่หลายอย่างนะครับ ทั้งระบบทางเดิน
หายใจ ระบบย่อยอาหาร ถ้ามนุษย์เราได้ความลับนั้นมา เราก็สามารถลงไปอยู่ในน้ำ
ที่มีพื้นที่ 2/3 ของโลกได้...ฮ่าฮ่า...อ้าว น้องๆ ..จะไปไหนกัน กลับมาก๊อน...."

"ไม่ไหวฮะพี่ ไปละคร้าบบบบบบบบบบบบ" ทั้งสามคนตั้งหน้าตั้งตาวิ่งออกมาอย่างไม่คิดชีวิต...

"ชมรมอะไรฟระนี่...ฮ่วย"...

"เอาน่ายู...ยังไงเราลองไปชมรมต่อไปละกัน"...เคนให้กำลังใจ

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

พวกเขาทั้งสามก็ไปหยุดที่ป้ายที่แขวนไว้หน้าห้องห้องหนึ่ง...

"ชมรมศิลปะการแสดง"

..ปอมองหน้าเคน
"เคน นายสนใจเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ..."
"ก็ ...แหมมาถึงแล้วก็อยากดูข้างในหน่อยนะฮะ" ว่าแล้วเคนก็เดินเข้าไป

"เอาไงเอากันวะ" ยูเดินตามเคนเข้าไป โดยมีปอตามมาติดๆ

ห้องมืดสนิท.... ไม่มีเงา และเสียงผู้คน...

"ผิดห้องป่าววะเคน.." ยูทำหน้าสงสัย

"เฮ้ เมื่อกี้มันก็ห้องนี้นี่นา"
"นั่นซิ เราก็ชักจะกลัวๆ แล้วซิ บรื๋อ..." ปอพูดพลางไปเกาะหลังเคน
"อ้อ..ยัยปอสาวมั่น กลัวผีว่ะ กร้าก...."
" ใครบอกชั้นกลัวยะ..."
" ก็ดูดินั่น" ยูแหย่..ข้างหลังง่ะ....

"แว้ก..." ปอตะโกน....

"ไม่เห็นมีอะไรเลยตาบ้า..." ว่าแล้วปอก็ง้างหมัดเตรียมจะต่อยยู ..
"คิดว่าจะโดนเหรอ นี่แนะ" ยูหลบ แต่เสียหลักไป ทำให้ผ้าม่านที่ขึงไว้เป็นกำแพง

หลุดออก......

มีเงาดำๆ อยู่หลังม่าน...มันหันหน้ามาทางนี้แลัว...ใบหน้าของมัน.....


"ว้ากกกกกกกกกกกก ผี ผีหลอกกกกกกกกกกกกกกกกกก "

ห้องสว่างไสวขึ้นมาทันที
...


"พวกพี่ยังแต่งตัวแต่งหน้ากันไม่เสร็จเลยนะเคอะ...แล้วหนูๆ เข้ามาได้ไงกันเคอะ

เสียมารยาท.."

"ช่ายยยยยย เนี่ยนะหล่อน ใช้ไม่ได้เยยย่ะ...อุ้ยยยยย หล่อออออ" รุ่นพี่หันไป

เจอเคน
"ต๊ายยยย ...น้องจ๋า มาสมัครชมรมเหรอจ๊ะ มาอยู่ชมรมพี่ไหมฮ๊า รับรอง

พี่ๆ จะดูแลปรนนิบัติ เอ้ย ดูแลน้องเป็นอย่างดีเลยล่ะฮ่ะ..."

เคนและยูหน้าถอดสี เดินถอยหลังทีละก้าว....
" มะ มะ มะ ไม่เป็นไรคับพี่ ผมไปละค้าบบบบบบบบบบบบบบบบ " เคนกะยูวิ่ง

อย่างไม่คิดชีวิตอีกครั้ง

"เดี๋ยวดิพวกนายรอชั้นด้วยยยยยยย" ปอวิ่งตามมาติดๆ

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


"แฮ่กๆ...." ทั้งสามคนยืนหอบอยู่ที่ระเบียง
" น่ากลัวกว่าผีอีกอ่ะ ยู"
" อือ ว่ะ ชั้นเจอผียังจะดีซะกว่า....."

"...ทำไมมากะนายแล้วเจอแต่เรื่องซวยๆ ฮะนายยู.." ปอแหว "ไม่เอาแล้วชันไป

ชมรมเดิมของชั้นดีกว่า อยู่ตรงนี้เอง"

"อ่อ ชมรมแม่ครัวอ่ะนะ" ยูยังไม่เลิกแหย่

"เดี๋ยวเหอะนายยู...ไม่รู้ไม่สน ไปแล้ว เชอะ..." พูดเสร็จปอกะเดินสะบัดหายไป

ทางห้องคหกรรม...

"เค้าโมโหแล้วนะยู..." เคนพูด
"ช่าง...ไม่ได้เกี่ยวอะไรกะชั้นนี่" ยูตอบพลางหันหน้าไปอีกทางหนึ่ง....

" /=\+*\/=\=\/=\*/=*=*\/=*/\ " เสียงเพลงดังมาจากห้องข้างๆ

ป้ายหน้าห้องเขียนไว้ว่า...

"ชมรมดนตรี"


"ฮิ้ววววววววววว " เสียงโห่ร้อง พร้อมกับเสียงปรบมือ ดังออกมาจากห้องดนตรี

" น้องสุแบบนี้เข้าชมรมสบายเลย..."
"เป็นนักร้องให้วงพี่มั้ย"
"ไม่ได้ๆๆ ต้องเป็นมือกีตาร์วงชั้นซีวะ"

"นี่เรามาอยู่หน้าห้องชมรมดนตรีตั้งแต่เมื่อไร..." เคนนึกในใจ

ประตูห้องเปิดออกอย่างช้าๆ รุ่นพี่นั่งล้อมกันเป็นวง โดยมีสาวสวยนั่งอยู่กลางวง ที่ตักยังมีกีตาร์โปร่งวางอยู่ในท่าพร้อมเล่น....

"..เพลงเมื่อกี้..." เคนนึก... " เธอคนนี้ร้องเหรอเนี่ย....อา..."

" เข้ามาซิน้อง นี่ มีสมาชิกใหม่มาสมัครอีกแล้ว ยินดีต้อนรับสู่ชมรมดนตรีครับ" รุ่นพี่คนนึงชักชวน

"ครับ"...เคนก้าวเข้าประตูอย่างมั่นคง

ยูเดินตามมา หันซ้ายหันขวาล่อกแล่ก..."เคน..."

"นับแต่วันนี้ไป...ผมจะเป็นสมาชิกชมรมดนตรี...ยู" เคนตอบด้วยความมั่นใจ..."ผมจะเข้าชมรมดนตรี!!!"

เพลงปิด